το Τριώδιο

Το Τριώδιο δεν αρχίζει με νηστεία.

Κάθε χρόνο, όταν ανοίγει το Τριώδιο, πολλοί νομίζουν ότι ξεκινά μια περίοδος αυστηρότητας, κανόνων και υποχρεώσεων.

Όμως η Εκκλησία κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό.Δεν αρχίζει με νηστεία. Δεν αρχίζει με εντολές. Αρχίζει με μια καρδιά.

Μας βάζει μπροστά σε δύο ανθρώπους που προσεύχονται.

Δεν το κάνει για να διαλέξουμε ποιος είναι καλύτερος, αλλά για να αναρωτηθούμε πώς στεκόμαστε εμείς απέναντι στον Θεό.

Ο Φαρισαίος είναι σωστός. Θρησκευόμενος. Συνεπής. Κάνει όλα όσα πρέπει.

Όμως η προσευχή του περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.

Ο Τελώνης δεν έχει τίποτα να δείξει.

Ούτε έργα, ούτε επιχειρήματα, ούτε εικόνα να προστατεύσει. Στέκεται μακριά και λέει μόνο:

Θεέ μου, ελέησέ με.

Και ο Χριστός λέει κάτι συγκλονιστικό:

εκείνος έφυγε δικαιωμένος.

Γιατί ο Θεός δεν σώζει την επιτυχία.

Σώζει την αλήθεια.

Το Τριώδιο δεν αρχίζει για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

Αρχίζει για να μας κάνει αληθινούς ανθρώπους.

Να σταματήσουμε τη σύγκριση.

Να αφήσουμε τις δικαιολογίες.

Να παραδεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη.

Η Εκκλησία δεν είναι χώρος επίδειξης αρετής.

Είναι χώρος θεραπείας.

Γι’ αυτό και πριν μας καλέσει σε νηστεία, μας καλεί σε συντριβή σε ταπείνωση που ανοίγει χώρο στη Χάρη.

Αν μπούμε στο Τριώδιο βέβαιοι για τον εαυτό μας, θα κουραστούμε.

Αν μπούμε με την προσευχή του Τελώνη, θα αναπαυθούμε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το ερώτημα αυτών των ημερών:

Όταν στέκομαι ενώπιον του Θεού, στέκομαι ως άνθρωπος που έχει δίκιο ή ως άνθρωπος που έχει ανάγκη;

Αν αναρωτηθούμε λοιπόν και τότε το Τριώδιο άρχισε σωστά.

Καλή αρχή Τριωδίου.

Η Εκκλησία είναι χώρος ελέους, όχι σύγκρισης.